Słownik pojęć meblarskich

Taśma z tworzywa akrylonitryl-butadien-styren, którą okleja się krawędzie płyty meblowej. Standardowe grubości to 0,4, 0,8, 1 i 2 mm. W strefach narażonych na wilgoć zaleca się 2 mm.

Zabudowa kuchenna wydzielona w obrębie pokoju dziennego, zwykle o długości 240-360 cm, bez osobnego okna i bez ściany oddzielającej od salonu.

Blat laminowany o krawędzi zaokrąglonej metodą gięcia laminatu, bez widocznego łączenia na froncie. Najczęstsze rozwiązanie w blatach HPL 38 mm.

Element maskujący, zwykle listwa lub panel, zakrywający szczelinę między meblem a ścianą lub sufitem. W zabudowie na wymiar potrzebna znacznie rzadziej niż w meblach modułowych.

Wysuwany kosz montowany na prowadnicach, poruszający się razem z frontem. Cargo dolne stosuje się w wąskich szafkach (15-30 cm), cargo narożne obsługuje przestrzeń w narożniku zabudowy.

Mechanizm hamujący ruch frontu lub szuflady na ostatnich centymetrach, eliminujący trzaskanie. Może być wbudowany w zawias i prowadnicę albo nakładany osobno.

Listwa zakrywająca przestrzeń między podłogą a dnem szafki dolnej. Standardowa wysokość to 100-150 mm. Cokół może kryć szufladę o pojemności 30-40 litrów.

Płyta wysokociśnieniowa o grubości 6-13 mm, jednorodna w przekroju, całkowicie niechłonna. Stosowana na cienkie blaty i meble łazienkowe.

Wgłębienie wyfrezowane w krawędzi frontu, pełniące funkcję uchwytu. Rozwiązanie stosowane w kuchniach bezuchwytowych.

Front otwierany bez klasycznego uchwytu, przy pomocy frezu, listwy gola, systemu tip-on lub napędu elektrycznego.

Front złożony z ramy i wypełniającej ją płyciny. Charakterystyczny dla stylu klasycznego. Typowa szerokość ramy to 60-90 mm.

Aluminiowy profil poziomy montowany między frontami, pełniący rolę uchwytu na całej szerokości zabudowy.

High Pressure Laminate, laminat wysokociśnieniowy. Stosowany na blaty i fronty; charakteryzuje się wysoką odpornością na ścieranie.

Obrotowy mechanizm w szafce narożnej, pozwalający dosięgnąć zawartości. Traci około 20% pojemności na mechanizm.

Oznaczenie dopuszczalnej emisji formaldehydu z płyty drewnopochodnej. E1 to standard europejski dla pomieszczeń mieszkalnych, E0,5 ma emisję o połowę niższą.

Materiał kompozytowy z kruszywa kwarcowego i żywicy poliestrowej. Nienasiąkliwy, bardzo odporny na zarysowania, wrażliwy na temperaturę powyżej 150 stopni.

Wkręt meblowy o dużym skoku gwintu, używany do łączenia elementów płytowych. Wymaga nawiercenia otworu pilotującego.

Konstrukcja szafki: boki, wieniec górny i dolny, plecki. Element, na którym montuje się fronty i wspiera blat.

Medium Density Fibreboard, płyta z włókien drzewnych o średniej gęstości. Jednorodna i frezowalna, stąd stosowana na fronty lakierowane i ramkowe.

Jednostka wyceny zabudowy kuchennej, mierzona wzdłuż ściany. Cena za metr bieżący obejmuje zwykle linię dolną i górną szafek łącznie.

Metoda klejenia obrzeża bez użycia widocznej warstwy kleju, dająca szczelny i niewidoczny szew. Wymaga specjalistycznej okleiniarki.

Okap montowany do sufitu nad wyspą kuchenną, bez oparcia o ścianę. Wymaga poprowadzenia kanału wentylacyjnego w suficie lub pracy w trybie recyrkulacji.

Zbiorcza nazwa elementów mechanicznych mebla: zawiasów, prowadnic, podnośników, zamków i uchwytów.

Wypełnienie ramy we froncie ramkowym. Może być płaska, profilowana lub szklana.

Płyta ze sprasowanych wiórów drzewnych pokryta folią melaminową. Podstawowy materiał na korpusy meblowe.

Płyta wiórowa o podwyższonej odporności na wilgoć, zwykle z zielonym rdzeniem. Stosowana w strefach mokrych.

Tylna ściana korpusu. Plecki 3 mm przybijane pełnią funkcję osłonową, plecki 8 mm wpuszczane w rowek usztywniają konstrukcję.

Mechanizm otwierania frontu do góry, stosowany w zabudowie górnej. Dobierany do masy frontu i wysokości szafki.

Prowadnica szuflady zamontowana pod dnem, niewidoczna po otwarciu. Oferuje pełny wysuw i najczęściej wbudowany cichy domyk.

Najprostszy typ prowadnicy z rolkami po bokach szuflady. Umożliwia wysuw częściowy (około 75%) i ma niższą nośność.

Plan cięcia płyt na elementy mebla, optymalizowany pod kątem minimalizacji odpadu. Uruchamiany dopiero po pomiarze kontrolnym.

Elektryczny system otwierania szuflad i frontów uruchamiany dotknięciem. Wymaga zasilania i miejsca na transformator.

Wysoka szafka o pełnej wysokości zabudowy, mieszcząca lodówkę, piekarnik, mikrofalę albo pełniąca funkcję spiżarni.

System pojemników na odpady montowany w szafce, najczęściej pod zlewem, wysuwany razem z frontem.

Materiał wypalany w wysokiej temperaturze z mieszanki minerałów. Najtwardszy materiał blatowy, odporny na gorące naczynia i zarysowania.

Wykończenie powierzchni frontu o bardzo niskim połysku, zwykle z powłoką antyodciskową. Aktualny standard w kuchniach na wymiar.

Mechaniczny system otwierania przez naciśnięcie frontu. Nie wymaga zasilania, ale bywa zawodny przy ciężko obciążonych szufladach.

Zasada projektowa łącząca trzy strefy kuchni: chłodzenia, zmywania i gotowania. Zalecane boki 1,2-2,7 m, obwód do 6,5 m.

Profil frezowany lub nakładany w górnej krawędzi frontu, zastępujący klasyczny uchwyt.

Poziomy element korpusu: górny zamyka szafkę od góry, dolny stanowi jej dno.

Okap wysuwany z blatu za płytą grzewczą lub zintegrowany z płytą. Nie ogranicza widoku, ale zajmuje przestrzeń szafki pod spodem.

Wolno stojący moduł zabudowy dostępny z każdej strony. Wymaga pomieszczenia o szerokości minimum 340 cm.

Zabudowa górna dociągnięta do stropu, bez przestrzeni nad szafkami. Zwiększa pojemność i eliminuje trudne do sprzątania miejsce.

Standardowy zawias meblowy montowany w otworze o średnicy 35 mm. Dobre modele mają regulację w trzech osiach i kąt otwarcia 110-170 stopni.

Zlewozmywak montowany od spodu blatu, bez widocznego kołnierza. Możliwy wyłącznie w blatach kamiennych, spiekowych i konglomeratowych.