Kuchnia otwarta na salon

W kuchni otwartej na salon zabudowa przestaje być meblem użytkowym, a staje się częścią wyposażenia pokoju dziennego. To zmienia priorytety: rośnie znaczenie estetyki frontów, akustyki, wentylacji i spójności materiałowej z resztą wnętrza.

Praktyczna konsekwencja: w kuchni otwartej częściej stosuje się fronty bezuchwytowe, matowe wykończenia, zabudowę do sufitu maskującą sprzęty oraz wysoką zabudowę w kolorze ściany, która optycznie znika. Widoczne AGD, okap kominowy i suszarka na naczynia to elementy, które w otwartej przestrzeni rzucają się w oczy z każdego miejsca w salonie.

Drugą kwestią jest strefowanie. Granicę między gotowaniem a wypoczynkiem wyznacza zwykle wyspa, półwysep, zmiana podłogi albo różnica w oświetleniu sufitowym. Bez wyraźnej granicy obie strefy wydają się przypadkowe.

Aneks kuchenny to zabudowa wydzielona w obrębie pokoju dziennego, zwykle o długości 240-360 cm, bez osobnego okna. Kuchnia otwarta to pełnowymiarowa kuchnia, która jedynie nie ma ściany oddzielającej od salonu.

Różnica ma znaczenie praktyczne. W aneksie brakuje zwykle miejsca na wysoką zabudowę, więc lodówka staje się elementem wolno stojącym, a spiżarnia musi znaleźć się gdzie indziej. W kuchni otwartej można sobie pozwolić na pełny ciąg roboczy plus wyspę.

W obu przypadkach obowiązuje ta sama zasada: strefa zmywania i strefa gotowania powinny być ustawione tak, żeby nie były widoczne od strony wejścia do mieszkania. Najlepiej działają układy, w których blat roboczy jest zwrócony do ściany, a do salonu wychodzi front zabudowy albo blat wyspy.

Warto przejrzeć realizacje kuchni połączonych z częścią dzienną - dobrze pokazują to projekty kuchni w Poznaniu oraz metamorfozy kuchni, gdzie widać stan przed i po otwarciu przestrzeni.